Opracowania.pl PLUS:
Zaloguj się żeby dostać więcej

Państwa Świętego Przymierza w I połowie XIX wieku

Pod wpływem rewolucji francuskiej, wojen z przełomu wieków i zachwiania podstaw starego systemu politycznego i prawnego, cesarz rosyjski Aleksander I wysunął propozycję ułożenia stosunków europejskich po wojnach napoleońskich opartych na zasadach Ewangelii, braterstwa i przyjaźni między monarchami. We wrześniu 1815 roku, już po zakończeniu obrad kongresu wiedeńskiego, władcy Rosji, Prus i Austrii podpisali akt, który miał łączyć nie tylko wymienione państwa, ale wszystkie, które do niego przystąpią. Akt, nazwany Świętym Przymierzem, był próbą stworzenia stałej federacji państw europejskich kierujących się ustalonymi zasadami i prawami w polityce międzynarodowej. Władcy, którzy podpisali dokument, deklarowali wzajemną pomoc w imię braterstwa, a także zobowiązywali się do rządzenia w imię zasad chrześcijańskich, sprawiedliwości, miłości i pokoju.

Choć do Świętego Przymierza przystąpili władcy prawie wszystkich państw europejskich (bez Anglii, Państwa Kościelnego i Turcji), to popularnie utarło się przekonanie o działaniach państw Świętego Przymierza obejmujących głównych i najważniejszych sygnatariuszy układu - Rosji, Prus i Austrii.