Opracowania.pl PLUS:
Zaloguj się żeby dostać więcej

Życie zakonne - służba Bogu (X-XV w.)

Jednym ze średniowiecznych ideałów życia człowieka (w Polsce średniowiecze przypada na wieki X-XV) było osiągnięcie życia wiecznego poprzez służbę Bogu na ziemi, w życiu doczesnym. Aby ten cel osiągnąć, można było wybrać drogę, która najbardziej odpowiadała danej osobie. Życie ascety czy pustelnika uważane było za błogosławione już z racji samych wyrzeczeń, jakie człowiek ponosił dla Boga. Również zakonnice (mniszki) i zakonnicy (mnisi), którzy rezygnowali z założenia rodziny i dobrowolnie poddawali się twardej regule zakonnej (zasady życia w klasztorze), otoczeni byli szczególną życzliwością ludzi.

Kilkunastoletni chłopcy albo dziewczęta, którzy zdecydowali się włożyć na siebie zakonny habit (strój zakonników i zakonnic, jego kolor i fason były różne dla różnych zakonów), zamykali się w klasztornych murach i przechodzili okres nowicjatu (próbny okres przed złożeniem ślubów zakonnych). Złożenie ślubów zakonnych (między innymi: śluby posłuszeństwa, czystości, ubóstwa) czyniło z kandydata pełnoprawnego członka wspólnoty zakonnej. Podlegał on zasadom życia danego zakonu i władzy opata (przełożony klasztoru męskiego) albo ksieni (przełożona klasztoru żeńskiego).

Czy wiesz, że...

Do Polski zakony zaczęto sprowadzać pod koniec X w. (więc w czasach pierwszego chrześcijańskiego księcia Polski - Mieszka I). Pierwszym zakonem sprowadzonym na nasze ziemie byli benedyktyni.

Łacińska formułka: Ora et labora („Módl się i pracuj”) najlepiej oddaje sens życia zakonnika. Tym dwóm czynnościom podporządkowane były jego codzienne zajęcia. Zakonnik, w zależności od reguły i własnych zdolności, obok modlitwy wykonywał czynności, do których był najlepiej predysponowany.

Typowe zajęcia braci zakonnych:

- szerzenie i umacnianie chrześcijaństwa na tych terenach, na których zaczęto wyznawać nową wiarę;

- zdobywanie wiernych wśród pogan, szerzenie słowa bożego na terenach niechrześcijańskich;

- służba państwowa i dyplomatyczna (zakonnicy, jako osoby wykształcone, często byli doradcami, powiernikami i posłami władców, jego ambasadorami lub wręcz szpiegami na obcych dworach);

- prace administracyjne, tj. prowadzenie ksiąg rachunkowych, korespondencji monarchy, zarządzanie jego interesami zarówno wewnątrz- jak i zewnątrzpaństwowymi;

- organizacja szkolnictwa, nadzór nad księgozbiorami, spisywanie kronik monarszych rodzin, dziejów państwa, przepisywanie (kopiowanie i zdobienie) ksiąg;

- prowadzenie prac badawczych z zakresu przyrody, astronomii, medycyny, ziołolecznictwa, sporządzanie receptur leków, leczenie ludzi;

- zakony rycerskie (krzyżacy, templariusze, kawalerowie maltańscy) opiekowały się Ziemią Świętą i Grobem Chrystusa, walczyły z niewiernymi w imię szerzenia wiary.

Zapamiętaj!

Zakony - zgromadzenia ludzi żyjących w odosobnieniu (klasztor), według ustalonych zasad (reguła zakonna), w określonym celu (osiągnięcie zbawienia poprzez służbę Bogu).

Na swoich stronach GRUPA INTERIA.PL Sp. z o.o. Sp.k. wykorzystuje wraz z innymi podmiotami pliki cookies (tzw. ciasteczka) i inne technologie m.in. w celach statystycznych i reklamowych. Korzystając z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będą one zapisane w pamięci urządzenia. Kliknij, aby dowiedzieć się więcej, w tym jak zarządzać plikami cookies. Zamknij