Kształtowanie się granic II RP - Granica wschodnia

Od listopada 1918 roku trwały zacięte walki polsko-ukraińskie o Lwów i tereny Galicji Wschodniej. Uległy one nasileniu na początku 1919 r. Część wojsk polskich prowadziła zacięte walki z wojskami Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej, a na Wołyniu z Ukraińską Republiką Ludową. Tam też oddziały polskie pod dowództwem gen. Edwarda Śmigłego-Rydza zetknęły się z oddziałami bolszewickimi. Do połowy 1919 r. udało się Polakom zająć Galicję Zachodnią do rzeki Zbrucz.

Działania trwały osiem miesięcy. Rozgrywały się na Wołyniu. Tu wojska polskie walczyły z oddziałami Ukraińskiej Republiki Ludowej. Latem 1919 r. oddziały ukraińskie zostały wyparte z Wołynia.

Polacy toczyli także walki z bolszewikami. Po załamaniu się państwa niemieckiego, wybuchu rewolucji w Niemczech i podpisaniu rozejmu wielkie masy wojsk niemieckich stacjonujące na terenach białorusko-litewskich zaczęły wyruszać na zachód, do kraju. W ślad za nimi zaczęły przesuwać się oddziały bolszewickie, prące na zachód w celu wzniecenia ogólnoświatowej rewolucji proletariackiej. Bolszewicy opanowali Wilno i ziemie Białorusi ogłaszając powstanie w Mińsku Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Rad, a następnie Litewsko-Białoruskiej SRR.

W roku 1919 oddziały polskie wkroczyły do Wilna. Józef Piłsudski w odezwie „Do mieszkańców byłego Wielkiego Księstwa Litewskiego” deklarował możliwość samookreślenia się Litwinów co do przynależności Wilna i terenów przyległych. Wojska polskie do września 1919 r. doszły na wschodzie do linii Połock - Borysów - Bobrujsk - Zasław - Zbrucz. Jesienią 1919 r. Piłsudski wstrzymał ofensywę na wschodzie.

Ten portal korzysta z plików cookies w celu umożliwienia pełnego korzystania z funkcjonalności serwisu, dopasowania reklam oraz zbierania anonimowych statystyk. Obsługę cookies możesz wyłączyć w ustawieniach Twojej przeglądarki internetowej. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z ustawieniami przeglądarki.

Zamknij