Wojna stuletnia (1337-1453) - Przyczyny wojny stuletniej

Panujący we Francji kolejno trzej synowie Filipa IV Pięknego nie pozostawili męskiego potomka. Po śmierci ostatniego z nich (Karola IV w 1328 r.) tron przeszedł na boczną linię Kapetyngów - Walezjuszy. Z pretensjami do korony francuskiej wystąpił wówczas król angielski Edward III, jako wnuk Filipa IV (w linii żeńskiej).

Jednak nie spór o następstwo tronu stał się głównym powodem wojny. Istotną przyczyną była walka pomiędzy Kapetyngami a Plantagenetami opanowanie nad Francją, w wyniku której królowie angielscy utracili znaczną część swoich posiadłości na kontynencie. Władcy francuscy, chcąc doprowadzić do całkowitego zjednoczenia państwa, usiłowali odebrać Anglikom Gujennę (krainę w południowo-zachodniej Francji) - ostatnią ich posiadłość w tej części Europy.

Wojnę stuletnią poprzedziła rywalizacja o bogatą Flandrię - wielki ośrodek handlu i rzemiosła tkackiego. Flandria, będąca lennem królów francuskich, była gospodarczo uzależniona od Anglii, która dostarczała surowca do produkcji (wełny) sukiennikom flandryjskim. Edward III, aby nie dopuścić do użycia przez Francję Flandrii jako bazy wypadowej, zastosował szantaż gospodarczy. Zakazał wywozu wełny i uwięził przebywających w Anglii kupców flandryjskich. Doprowadziło to do wielkiego kryzysu w sukiennictwie flandryjskim, wzrostu bezrobocia i gwałtownych wystąpień antyfrancuskich w Gandawie. Wkrótce powstanie ogarnęło całą Flandrię, której miasta złożyły hołd lenny królowi angielskiemu. Przyczyniło się to do zaostrzenia stosunków francusko-angielskich.

Ten portal korzysta z plików cookies w celu umożliwienia pełnego korzystania z funkcjonalności serwisu, dopasowania reklam oraz zbierania anonimowych statystyk. Obsługę cookies możesz wyłączyć w ustawieniach Twojej przeglądarki internetowej. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z ustawieniami przeglądarki.

Zamknij