Opracowania.pl PLUS:
Zaloguj się żeby dostać więcej

Świat na przełomie XX i XXI w.

Powstanie Unii Europejskiej

Wkrótce po wojnie w Europie Zachodniej zaczęły powstawać organizacje propagujące zjednoczenie Europy. W 1949 r. powołano Radę Europy, która miała służyć obronie praw człowieka. Później powstawały organizacje, których celem było scalanie poszczególnych gałęzi gospodarki - Europejska Wspólnota Węgla i Stali (1952), Europejska Wspólnota Energii Atomowej (1957), Europejska Wspólnota Gospodarcza (1957). Miały one duży wpływ na ożywienie gospodarcze. Między państwami członkowskimi zniesiono opłaty celne i ograniczenia ilościowe w handlu, ujednolicono prawodawstwo w zakresie niezbędnym do funkcjonowania wspólnego rynku.

W 1992 r. 12 państw członkowskich EWG podpisało w Maastricht traktat o utworzeniu Unii Europejskiej. Unia rozpoczęła działalność od 1 listopada 1993 r. Traktat zawiera postanowienia dotyczące unii ekonomicznej i monetarnej. Wspólna waluta nosi nazwę euro. Unia w przyszłości ma prowadzić wspólną politykę zagraniczną i obronną.

Po upadku systemu komunistycznego w Europie część państw byłego bloku wschodniego wyraziła chęć wstąpienia do UE. Państwa te musiały przystosować swoje przepisy prawne (dotyczące ochrony środowiska, jakości usług itp.) do obowiązujących w Unii. 1 maja 2004 r. UE została rozszerzona o 10 państw, w tym Polskę.

Rozpad Jugosławii

Po II wojnie światowej Jugosławia odrodziła się jako federacja sześciu republik: Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Czarnogóry, Macedonii, Serbii i Słowenii. Była krajem wielonarodowościowym i wieloreligijnym. Po śmierci rządzącego krajem marszałka Tito (1980) dążenia separatystyczne zaczęły narastać. Przeprowadzenie referendów zadecydowało o ogłoszeniu niepodległości przez Słowenię, Chorwację, Macedonię oraz Bośnię i Hercegowinę (1991-1992). Serbia i Czarnogóra utworzyły federację Nowej Jugosławii. W komunistycznej Jugosławii dominującą rolę odgrywali Serbowie; po rozpadzie kraju władze w Belgradzie zaczęły dążyć do utworzenia „wielkiej Serbii”, do której należałyby także Czarnogóra, Macedonia, Bośnia i Hercegowina oraz te części Chorwacji, w których przeważała ludność serbska.

Rozpoczął się okres walk, w których każdy z narodów dążył do uzyskania jak największego obszaru. Głównym celem ataków stała się ludność cywilna, stanowiąca w danym regionie mniejszość etniczną.

Serbowie chorwaccy, wspierani przez armię serbską, rozpoczęli w Chorwacji walki z Chorwatami, zakończone jednak niepowodzeniem.

W 1992 r. rozpoczęła się wojna domowa w Bośni i Hercegowinie. Bośniaccy Serbowie zastosowali politykę czystek etnicznych wobec tamtejszych muzułmanów i Chorwatów. Dopiero bombardowanie pozycji Serbów bośniackich przez samoloty NATO położyło kres wojnie (1995).

Kolejny konflikt wybuchł w Kosowie - prowincji serbskiej zamieszkanej w większości przez Albańczyków, którym Serbowie odebrali autonomię. Walki zostały przerwane w 1999 r., gdy NATO podjęło ataki lotnicze przeciwko Serbii. Administrację w Kosowie przejęły międzynarodowe siły pokojowe.

W 2001 r. doszło również do działań zbrojnych na terenie Macedonii, gdzie ludność albańska domagała się zwiększenia swobód narodowych.

W 2002 r. rozwiązano federację jugosłowiańską, a w jej miejsce powstało państwo o nazwie Serbia i Czarnogóra.

Na swoich stronach GRUPA INTERIA.PL Sp. z o.o. Sp.k. wykorzystuje wraz z innymi podmiotami pliki cookies (tzw. ciasteczka) i inne technologie m.in. w celach statystycznych i reklamowych. Korzystając z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będą one zapisane w pamięci urządzenia. Kliknij, aby dowiedzieć się więcej, w tym jak zarządzać plikami cookies. Zamknij