Opracowania.pl PLUS:
Zaloguj się żeby dostać więcej

Czasy saskie w Polsce 1697-1763 - ingerencja państw ościennych w wewnętrzne sprawy Rzeczypospolitej

W czasie elekcji po śmierci króla Jana III Sobieskiego część szlachty opowiedziała się za popieranym przez króla Francji Ludwika XIV księciem Conti, część poparła elektora saskiego Fryderyka Augusta Wettina, który dzięki pieniądzom i poparciu sąsiadów wkroczył do Polski i koronował się na króla. Książę Conti próbował walczyć o koronę polską. Jego wyprawa do Gdańska zakończyła się niepowodzeniem i rezygnacją. Rozpoczęła się unia personalna polsko-saska - panowanie Augusta II Mocnego (1697-1733) i syna Augusta III Sasa (1733-1763).

Król August II Mocny na pierwszym miejscu stawiał własny interes dynastyczny. Rzeczpospolita miała być jedynie środkiem w drodze do zdobycia czołowej pozycji w Europie i objęcia tronu cesarskiego.

W 1700 r. Rzeczpospolita została wciągnięta w wielką wojnę północną. W konsekwencji w polityce wewnętrznej państwa doprowadziła ona m.in. do rozbicia wśród szlachty. Przy okazji działań wojennych i obecności wojsk saskich w kraju król próbował przeprowadzić zmiany ustroju i reformy. Doprowadziło to do zawiązania się w 1715 r. konfederacji tarnogrodzkiej szlachty, która wezwała jako mediatora w sporze z królem Piotra I, cara Rosji. W granice naszego państwa wkroczyły wojska rosyjskie. Pod groźbą użycia wojska rosyjskiego między królem a szlachtą podpisany został traktat warszawski (XI 1716), którego postanowienia zostały zatwierdzone w 1717 r. na „sejmie niemym” - utrzymanie jedynie unii personalnej polsko-saskiej (ministrowie sascy mieli zakaz podejmowania decyzji w sprawach polskich), przy królu mogła pozostać jedynie 1200-osobowa gwardia saska, król miał zakaz przebywania dłużej poza granicami Rzeczypospolitej); przeprowadzone ograniczone reformy skarbowo-wojskowe - ustanowienie stałych podatków z dóbr szlacheckich, duchownych i królewskich - stan liczebny armii polskiej ustalony na 24 tys. porcji żołnierskich, w praktyce dawało 18 tys. żołnierzy. Sejm ograniczył uprawnienia hetmanów, poddając ich kontroli komisji zarządzających pieniędzmi przeznaczonymi na wojsko. Hetmani mieli zakaz prowadzenia dyplomacji i obowiązek przebywania w kraju. Gwarantem porozumienia stał się Piotr I.

August II Mocny podejmował starania o zapewnienie synowi korony królewskiej w Polsce. Szlachta była niechętna zarówno królowi jak i całej dynastii Wettinów. Była skłonna poprzeć w przyszłej elekcji Stanisława Leszczyńskiego popieranego przez Francję. To groziło naruszeniem delikatnej równowagi europejskiej i musiało spotkać się z reakcją negatywną ze strony państw europejskich, zwłaszcza naszych sąsiadów. Utrzymanie wolnej elekcji w Polsce leżało w interesie państw sąsiadów, dawało możliwość ingerencji w wewnętrzne sprawy naszego kraju. W 1720 r. w Poczdamie zostało podpisane porozumienie rosyjsko-pruskie - strony zobowiązały się do podjęcia wszelkich działań w utrzymaniu w Polsce liberum veto i wolnej elekcji. W 1730 r. został zawarty rosyjsko-austriacki traktat, do którego w 1732 r. przystąpiły Prusy - traktat Loewenwolda (trzech czarnych orłów). Przewidywał on niedopuszczenie do tronu polskiego Stanisława Leszczyńskiego i syna Augusta II, Fryderyka Augusta Wettina. Królem polskim miał zostać infant portugalski Dom Emanuel.

Rzeczpospolita i Saksonia w latach 1697-1763
Na swoich stronach GRUPA INTERIA.PL Sp. z o.o. Sp.k. wykorzystuje wraz z innymi podmiotami pliki cookies (tzw. ciasteczka) i inne technologie m.in. w celach statystycznych i reklamowych. Korzystając z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będą one zapisane w pamięci urządzenia. Kliknij, aby dowiedzieć się więcej, w tym jak zarządzać plikami cookies. Zamknij